Redis
دیتابیس Redis یک ساختار داده درونحافظهای (In-memory) و متنباز است که بر مبنای ذخیرهسازی کلید-مقدار (Key-Value) کار میکند. این ابزار قدرتمند به دلیل سرعت فوقالعاده بالا، در برنامههای وب و موبایل به عنوان پایگاهداده، سیستم کش (Cache) و واسط پیامرسان (Message Broker) مورد استفاده قرار میگیرد.
مراحل استقرار
برای مشاهده راهنمای گامبهگام ساخت سرویس و پیکربندیهای پایه، به مستندات «استقرار دیتابیسها» مراجعه کنید. همچنین برای تنظیمات زیرساختی نیز به بخش مدیریت اپلیکیشن مراجعه کنید:
متغیرهای محیطی پایه
کانتینر Redis برای بوت شدن در کلاستر، ساختار متفاوتی در تنظیمات اولیه دارد:
-
پارامترهای اجباری: این اپلیکیشن در مرحله تنظیمات اولیه هیچ متغیر و پارامتر اجباری ندارد و به صورت خودکار مقادیر پایه را تنظیم میکند.
-
پارامترهای اختیاری: امکان انتخاب نسخه ایمیج (Version of Redis Image) و مشاهده رمز عبور قدرتمند تولیدشده توسط سیستم (Redis Connection Password) در این بخش فراهم است. در صورت فعالسازی دسترسی عمومی، سیستم برای راحتی کار، نام اپلیکیشن را به عنوان زیردامنه (Sub-domain) در نظر میگیرد که قابل تغییر است.
نکته: برای آموزش گامبهگام نحوه تعریف متغیرهای اختصاصی، ConfigMapها و Secretها در داشبورد، به
اطلاعات اتصال و دسترسی
پس از استقرار سرویس، اطلاعات حیاتی اتصال در داشبورد اپلیکیشن در دسترس خواهد بود. در مدیریت این دیتابیس، الزامات زیرساختی زیر برقرار است:
-
فضای ذخیرهسازی: با وجود درونحافظهای بودن ردیس، این سرویس جهت ذخیره اسنپشاتها و حفظ دادهها روی دیسک (Persistence)، نیازمند تخصیص دیسک اختصاصی (Volume) است.
-
سطح دسترسی سیستمی: کانتینر اپلیکیشن و ترمینال متصل به آن با سطح دسترسی کاربر عادی (Non-Root) اجرا میشوند؛ بنابراین شما امکان اعمال تغییرات سیستمی در هسته کانتینر یا استفاده از دسترسی ریشه را ندارید.
-
تخصیص منابع: به دلیل ماهیت In-memory ردیس، پلن پایه پلتفرم برای این دیتابیس از منابع بالایی شامل ۴ گیگابایت رم، ۲ هسته پردازنده و ۱ گیگابایت فضای ذخیرهسازی شروع میشود. همچنین با استفاده از گزینه شخصیسازی میتوانید مقادیر را دقیقا متناسب با حجم دادههای کش خود تنظیم کنید. در صورت نیاز به حفظ دادهها، روشن گذاشتن بکاپ خودکار پیشنهاد میشود.
اتصال از طریق کلاینتهای خارجی
جهت تست، مدیریت و اتصال مستقیم به سرور Redis از خارج از کلاستر، ابتدا باید ابزار redis-cli را روی سیستم خود نصب کنید:
نصب روی توزیعهای RHEL/Fedora:
sudo dnf check-update
sudo dnf install redis نصب روی توزیعهای Debian/Ubuntu:
sudo apt install redis-tools نصب در سیستمعامل Windows:
در ویندوز باید ابزار WSL2 را نصب یا فعال کنید تا دستورات لینوکسی تحت محیط مجازی اجرا شوند.
دستور تست اتصال:
پس از نصب کلاینت، از طریق دستور زیر به کش سرور متصل شوید:
redis-cli -u redis://<SUB-DOMAIN>:<NodePort> -a <PASSWORD> -
مقدار هاست: به جای متغیر
<SUB-DOMAIN>، مقداری که در گام اول به عنوان Sub-domain تعیین کردید را قرار دهید (مثال:my-redis.apps.teh1.abrhapaas.com). -
مقدار پورت: به جای متغیر
<NodePort>، باید مقدار پورت اختصاصیافته خروجی را وارد کنید. برای یافتن این مقدار، در داشبورد سرویس روی «مدیریت اپلیکیشن» کلیک کرده و از پنل کناری، در قسمت «تنظیمات دامنه و IP» مقدار NodePort را کپی کنید. (توجه کنید که این مقدار با پورت ۶۳۷۹ پیشفرض ردیس تفاوت دارد).